وقفه هایی به قدر یک قرن
آه ...
نه ... نمی توان گلایه کرد وقتی سبز ترین بهار را دارم .
بهترین شکوفه ی رز از آن من است .
همچون تک فرشته ای شکوهمند .
می جوشاند چشمه ی ذهنم را تا در ابدیت ابدیم
لطافت را برای نیمکره های مغزم معنا کنم .
موش آمد . تنگ ماهیت پر آب ...

شایان
صحرای رز

پی نوشت : با تمام وجودم برای همتون سال خوبی رو آرزو می کنم . از صمیم قلب بهترینها رو براتون می خوام.
امسال به خیلی ها مدیون شدم . عادت ندارم اسم بگم . ولی شمای هایی که وقتی کامنتاتون  رو می خوندم این حس رو پیدا می کردم که هنوز خیلی مهربونی ها وجود داره . از همتون ممنونم و شرمنده ام که اینقدر در گیر کنکورم که نمی تونم به هیچ کدومتون سر بزنم .
جبران می کنم . عاشق باشید مثل یک صحرا رز ...