با سرعت سرازير مي شوم
                                  به سوي بي كسي ها
در كوره راهي قدم مي زنم
                            كه مي دانم ختم تاريكي مي شود.
وزش باد سرد وجودم را در كشمكشي
                                بي معنا قرار مي دهد.
شايد بتوانم به راه اصلي باز گردم
                 پرواز مي كنم و به سوي جاده ي روياها باز مي گردم .
پرواز مي كنم تا گذر زمان
                   زخمي بر وجودم به يادگار نگذارد.
هيچ نمي دانم و يك چيز مي دانم
                        مي دانم كه پرواز مي كنم 
                 اما
باد سرد هنوز هم مي وزد...


پي نوشت : پايان امتحانا نزديكه...

شايان
صحراي رز

...on the road in this high wind