به آسمان نگاه مي كنم
به اين مي انديشم  وقتي در درياي بي كسي غوطه ورم
خاطرات اين روزها
            شيريني زندگي ام خواهد شد.
تا برگ ريزان دوباره ي درختان آسوده تر خواهم بود
   تا بتوانم بهتر از هميشه بدون دغدغه
                       بهتر از هميشه
       عشق بورزم و مهرباني كنم
                         در سايه ي مهرباني و محبتها
به دور از تابش سوزناك آفتاب
       فرياد مي زنم:
                               فراغت سلام ...

پي نوشت : غول امتحانها بر خاك ماليده شد.

شايان
صحراي رز

nothing to say