دوباره خواهم نشست
    بر پيكر سخت سنگي استوار
          كه در نرمي شنهاي ساحل فرو  رفته است
   نظاره خواهم كرد غروبي را
   كه در آن منظره خورشيد را به قعر دريا مي فرستد
         براي همين است كه آسمان و دريا در انتها به هم پيوند مي خورند
  چون خورشيد ما
ماه تابان شبهاي تنهايي پريان درياي مي شود...

شايان
صحراي رز

(*_*)